Terugblik op 70 jaar GP : De jaren ‘60

 

De 17e editie van de A-XOC Bikers'Classics - die doorgaan van 5 tot 7 juli aanstaande - focust zich op een grootse verjaardag : 70 jaar MotoGP. De gelegenheid bij uitstek om de geschiedenis van de GP eens van naderbij te bekijken. Hoofdstuk 2 : de jaren 60

De eerste jaren van de FIM Grand Prix worden in het algemeen gedomineerd door de Europese constructeurs, meer bepaald door de Italianen. Maar in de jaren 60 komen de Japanners op het toneel en zij willen kost wat kost een hoofdrol spelen. Dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan, vooral dan in de koninginnenklasse, de 500cc, waar MV Agusta ononderbroken heerst in het constructeursklassement tussen 1958 en 1973 ! Enkel Honda slaagt erin een titel op haar palmares te schrijven in 1966 dankzij de piloten Mike Hailwood en Jim Redman. In datzelfde jaar is het wel Giacomo Agostini (MV Agusta) die de titel bij de piloten wegkaapt, zoals hij meer dan één keer zal doen trouwens.

De Japanse constructeurs kennen meer en meer successen in de kleine cilinderinhouden, meer bepaald in de 50c categorie die in 1962 wordt geïntroduceerd. Suzuki wint meermaals in deze kleine klasse. In de loop van het decennium is het vooral een strijd tussen de constructeurs, en de kosten lopen steeds meer op waardoor sommige constructeurs zich verplicht zien om af te haken. Eind jaren 60 is het nog enkel Yamaha die het land van de Rijzende Zon officieel vertegenwoordigt. Om de interesse van de constructeurs opnieuw te trekken, herziet de FIM haar technisch reglement met het oog op een vermindering van de ontwikkelings- en productiekosten. In de 50cc klasse worden nog enkel monocilinders toegelaten. In de 125cc en 250cc categorieën worden de motoren beperkt tot twee cilinders. Voor de 350cc en 500cc klassen zijn vier cilinder de limiet...

Ook het reglement van de piloten wordt aangepast alsmede de toekenning van de punten. Vanaf 1969 krijgt de winnaar 15 punten en pakken de eerste 10 geklasseerden ook  punten, maar alle resultaten worden nog niet in aanmerking genomen voor de toekenning van de titel. In 1968 bijvoorbeeld, worden slechts 6 van de 10 resultaten meegeteld.

Vanaf 1961 telt de kalender een tiental wedstrijden en wordt het een internationaal platform. De eerste wedstrijd buiten Europa vindt plaats in 1960 in Buenos Aires (Argentinië), kort daarop gevolgd door de GP in Japan (Suzuka - 1963), de Verenigde Staten (Daytona - 1964) en Canada (Mosport - 1967). Maar Europa blijft het beloofde land voor het "Continentaal Circus", Oost-Duitsland (Sachsenring), Tsjecho-Slowakije (Brno), Finland (Imatra, Tampere), Zweden (Kristianstad) en Joegoslavië (Opatija) vullen de kalender aan in de loop van de seizoenen.

Het einde van de jaren 60 wordt gekenmerkt door de komst van een fenomeen : Giacomo Agostini. De Italiaanse piloot overwelmt de discipline met zijn talent en zijn succes. Van 1968 tot 1972 is hij titelhouder in twee categorieën (350cc en 500cc), zonder onderbreking ! In 1968 wint hij alle Grand Prix van het jaar in beide categorieën !

De dominantie van Giacomo Agostini begint echt door te wegen in 1966, wanneer hij Mike Hailwood ontneemt van zijn "Mijnheer 500cc" titel. De Brit is op dat moment de te kloppen man in de koninginnenklasse. Van 1962 tot 1965 is hij titelhouder met MV Agusta, waarna hij naar Honda trekt en de eerste MV plaats aan Ago overlaat... en zich moet tevreden stellen met een tweede podiumplaats.

De 250cc klasse is meer open. Drie topmannen verdelen daar onder hen de overwinningen en titels : Mike Hailwood (1961, 1966, 1967), Jim Redman (1962, 1963) en Phil Read (1964, 1965, 1968). Iets daarvoor had de Italiaan Carlo Ubbiali ook al een hat-trick gerealiseerd (1965, 1959, 1960). Aan de kant van de constructeurs zijn het de Japanners die het hoge woord voeren, met Honda in 1961, 1962, 1963, 1966 en 1967 ; Yamaha in 1964, 1965 en 1968 en ook van 1970 tot 1974, maar dat is een ander verhaal...